Skip to main content

Kolejne stolice starają się tworzyć zielone pierścienie otaczające metropolie – od niewielkiej Tirany, aż po potężny Pekin. To nie tylko kwestia bioróżnorodności i starań o lepszą jakość powietrza, ale także naturalna bariera, która ma ograniczać rozlewanie się miasta.

Nie we wszystkim miastach panuje jednak zgoda odnośnie ich pozytywnego oddziaływania. Jednym z najstarszych projektów, Green Belt, może pochwalić się Londyn – pierwsze prace nad zielonym pierścieniem zaczęły się w 1580 roku, a od lat 20-tych XX wieku funkcjonuje w swojej nowoczesnej postaci i ma 516 tys. ha. Dziś idea ta ma jednak poważne grono przeciwników, którzy przekonują, że trzymanie się jej napędza wzrost cen mieszkań. Pokazują przykłady miast, które nie mają zielonego pasa, a mimo to dbają o bioróżnorodność. Według nich zielone pasy naprawdę nie działają, ponieważ ludzie po prostu budują domy po ich drugiej stronie, co jest wręcz antyskuteczne: wydłuża dojazdyzmusza do inwestycji w infrastrukturę drogową i kolejową.

Obrońcami londyńskiego Green Belt tradycyjnie są środowiska konserwatywne, które traktowały rozwiązanie jako element naturalnego i kulturowego dziedzictwa. Przeciwstawiają się traktowaniu go jako banku ziemi, przekonując, że na terenie samego miasta jest dostatecznie dużo wolnej przestrzeni podatnej na rewitalizację (tzw. brownfield).
W tej grupie znalazł się także burmistrz miasta Sadiq Kahn, który w swoim projekcie rozwoju Londynu najbardziej liczy właśnie na wykorzystanie śródmiejskich przestrzeni pod tanie budownictwo mieszkaniowe: najwięcej nowych mieszkań ma powstać w trzech dzielnicach sąsiadujących od wschodu z londyńskim City – Tower Hamlets, Newham oraz Greenwich.

/Fot: Neil Howard//


PRZECZYTAJ TAKŻE:

Jeszcze nie dodano komentarza!

Twój adres nie będzie widoczny publicznie.

Najpopularniejsze teksty

Koleją po Niemczech za 9 euro

Hotele dla miłośników warzyw

Bobry wracają do Londynu

Panele słoneczne pracujące nocą

Miasta będą pływać na wodzie

Koniec ze spalinowymi furgonetkami